سالها پيش از اين در بهاري زيبا در غروبي غمگين در سكوتي سنگين ما به هم بر خورديم

تو براي دل من آن غروب غمگين آن سكوت سنگين

من براي دل تو آن بهار زيبا

تو هزاران فتنه در نگاهت خفته من به دنبال نگاهت به بلا افتاده

روزها از پي هم , تو جدا از غم و فارغ از غم من و غم دست به هم از گذرگاه زمان مي گذريم

تو سراپا شادي غرق در نغمه اين آزادي فارغ از سلسله بند نگاهت بودي

دل بيچاره من , در بهاري زيبا , در غروبي غمگين , در سكوتي سنگين

بي خبر گشت اسير

من در انديشه ان فصل بهار در زمستاني سرد , با دلي رفته ز دست زير لب مي گويم

كاش مي شد به تو گفت : تو تنها نفس شعر من , تو تنها اميد دل نا اميد من

كاش مي شد به تو گفت : تو بمان , دور مشو از بر من , تو بمان تا نميرد دل من

حيف مي دانم من تو همانگونه كه بود آمدنت

در بهاري زيبا , در غروبي غمگين , در سكوتي سنگين

دل مجنون مرا زير پا مي نهي و مي گذري

 سلام به همه بچه های سه شنبه مخصوصا استاد عزیزم سرکار خانم تجار و دوست بسیار خوبم سرکار خان مالک که واقعا به من لطف دارند

ایشون و عده ای از دوستان عزیزم که نسبت به من خیلی لطف دارند خواسته بودند تا لینک داستانم رو که در سایت تبیان قرار دارد رو در اختیارشون بگذارم، برای دیدن داستان « آن روز که تو می آیی » فقط کافیه روی لینک زیر کلیلک کنید

درضمن  نقد یادتون نره

ممنون

هشت سال بیشتر نداشتم.

آخرین امتحانم را روز قبل داده بودم و خوشحال بودم از اینکه اولین روز تابستانم 27 روز زودتر شروع شده است.

خوب یادم هست دست و صورتم را شسته بودم و می خواستم بنشینم کنار سفره که ناگهان پدرم گفت: زودی رادیو رو روشن کن الان اخبار ساعت 7

خندیدم و کنار تاقچه، سیم برق رادیو که از تاقچه آویزان شده بود را در دست گرفتم و زدم تو پریز، هنوز دستانم از پریز جدا نشده بود که گوینده رادیو اعلام کرد:

انالله واناالیه راجعون

روح بلند پیشوای مسلمانان

و

رهبر آزادگان جهان

حضرت امام خمینی به ملکوت اعلا پیوست

دیگر نفهمیدم چه شد فقط یادم می آید، همانجا نشستم و به پدرم نگاه کردم که خیره شده بود به رادیوی سیاه رنگی که بالای تاقچه بود.

مگر می شد امام من، کسی که بارها با دیدن چهره اش روحیه می گرفتم دیگردر بین ما نباشد؟

مگر می شد کسی که با قدرت جلوی آمریکا و نظام شاهنشاهی ایستادگی کرده بود دیگر نباشد؟

مگر می شد دیگر شبها سخنرانی هایش را از تلویزیون نبینم؟

پس اسرا، تکلیف اسرایی که هنوز در کشور عراق در بند بودند و تمام لحظات سخت را تنها به خاطر دیدن دوباره امام تحمل می کردند چه می شوند؟

چه کسی به آنها می گوید که امام دیگر در بین ما نیست؟

پس دعاهای من چه؟

من سه روز قبل از فوت امام برای سلامتی اش دعا کرده بودم؟

نه من، میلیونها میلیون عاشق امام برایش دعا کرده بودند، اما تقدیر چیز دیگری را برای او که سالها انتظار فرجش را از نیمه خرداد می کشید رقم زده بود.

آن روز هرکسی به طرفی رفت، پدرم، مادرم، برادرم، تنها سفره صبحانه وسط اتاق مانده بود و استکانهای چایی که یکی پس ازدیگری سرد می شدند.

آری این صدا هنوز هم در گوش من زنگ می زند و جای خالی امام را هرروز بیشتر از روز قبل احساس می کنم.

بارها و بارها خودم را سرزنش می کنم که چرا بزرگ نشده بودم تا آن روز همراه برادرم به مراسم وداع یاران امام با امام بروم، بارها افسوس خورده ام که ای کاش من هم جزو یکی از کسانی بودم که توی همان روزها به خاطر گرما و ازدحام جمعیت فوت کردند.

چه قدر جایش در بین ما خالیست.

به راستی اگر حالا بود به ما چه می گفت؟

آیا از ما راضی بود یا ...........

امروز فهمیدم که به یه بازی دعوت شدم، خوشحال شدم چون من عاشق بازیم

نحوه بازی اینجوریه که قراره از بین کلیه مطالب وبلاگم یکی از پستهامو که خیلی دوسش دارم انتخاب کنم.

باید بگم من آخرین پستمو خیلی دوست دارم آخه به یاد خاطرات خوب و خوشی که برام باقی مونده میفتم، برای همین دوباره می نویسمش:

از اون روزا که عکسا زیر غبار نبودن

گنجشکای تو ایوون فکر فرار نبودن

ازاون روزای معصوم روزای خوب بازی

روزای ابی عشق روزای بی نیازی

از اون روزا که قلبا نزدیکتر از امروز بود

اواز همشهریام صمیمی و دلسوز بود

از اون روزا که شبهاش می شه ستاره شمرد

اسم گلای باغو می شه به خاطر سپرد

تموم لحظه هارو به انتظار شمردم

فقط واسه یه لحظه ست که تا امروز نمردم

از اون روزا تا امروز یه عمره که می گردم

دنبال اون کسی که تو اون روزا گم کردم

منم باران مسیحا، انار نقره ای و رویای صدا رو به بازی دعوت می کنم

درضمن لازم می دونم که از همرنگ آب هم تشکر کنم که منو به این بازی دعوت کرد

از اون روزا که عکسا زیر غبار نبودن

گنجشکای تو ایوون فکر فرار نبودن

ازاون روزای معصوم روزای خوب بازی

روزای ابی عشق روزای بی نیازی

از اون روزا که قلبا نزدیکتر از امروز بود

اواز همشهریام صمیمی و دلسوز بود

از اون روزا که شبهاش می شه ستاره شمرد

اسم گلای باغو می شه به خاطر سپرد

تموم لحظه هارو به انتظار شمردم

فقط واسه یه لحظه ست که تا امروز نمردم

از اون روزا تا امروز یه عمره که می گردم

دنبال اون کسی که تو اون روزا گم کردم

 سلام به همه دوستان عزیزم

قبل از هرچیز لازم می دونم روز عزیز معلم رو به بهترین و عزیزترین استاد و مادر دنیا صمیمانه تبریک بگم، امیدورام همیشه موفق و مؤید باشند و از الطاف الهی بی بهره نمانند.

راستش رو بخواین شاید یه چند وقتی نتونم بیام کلاس، می دونم قرار بود مطلب سرکار خانم مریم شجاعی رو بذارم تو وبلاگ، می خواستم بذارم ولی نشد، دیسکت مشکل پیدا کرد.

اینه که مجبورم صبر کنم تا دوباره بیام کلاس و CD مطلبشون رو ازشون بگیرم.

برای همین از همینجا ازشون عذر خواهی می کنم.

نمی دونم شاید یه ماه دیگه

شاید یه هفته دیگه ؟

اصلا معلوم نیست که چه زمانی دوباره بتونم بیام کلاس.

بگذریم

امروز رفته بودم نمایشگاه کتاب

از طرف محل کارم برای مأموریت و تهیه گزارش

عالی بود

خیلی خوش گذشت

از اون گذشته تونستم با آقای پورمحمودی مجری توانمند و پر طرفدار رادیو جوان که خودمم یکی از طرفدارای پرو پا قرصشون هستم صحبت کنم.

قرار شده امشب تو برنامه سفید مثل شب که ساعت 8 تا 9 شب پخش میشه راجع به سایتمون یعنی تبیان صحبت کنن.

آخه چند وقت پیش هم من از ایشون دعوت کردم تا به مؤسسه بیان و با ما مصاحبه کنن.

خیلی خوب بود.

از همینجا از همکاری صمیمانه ای که با من و همکارانم داشتند تشکر کنم.

لینک مطلب رو براتون میگذارم.

امیدوارم لذت ببرید.

خوش باشید و برقرار.

http://www.tebyan.net/publicrelations/news/tebyaninstitutenews/2008/4/27/65611.html

کوهنورد

داستان در مورد یک کوهنورد است که می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود او پس از سالها آماده سازی ماجراجویی خود را آغاز کرد شب بلندی های کوه را تماما در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمی دید همه چیز سیاه بود همان طور که از کوه بالا میرفت چند قدم مانده به قله کوه پایش لیز خورد ودر حالی که به سرعت سقوط می کرد . از کوه پرت شد . در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش می دید. اکنون فکر می کرد مرگ چه قدر به او نزدیک است نا گهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد. بدنش میان آسمان و زمین معلق بود وفقط طناب او را نگه داشته بود ودر این لحظه سکوت برایش چاره ای نماند جز آنکه فریاد بکشد خدایا کمکم کن نا گهان صدای پر طنینی که از آسمان شنیده می شد جواب داد: از من چه می خواهی؟ ای خدا نجاتم بده! واقعا باور داری که من می توانم تو را نجات دهم؟ البته که باور دارم ــــاگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن یک لحظه سکوت... و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد. گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند بدنش از یک طناب آویزان بودو با دست هایش محکم طناب را گرفته بود.... و او فقط یک متر از زمین فاصله داشت....

قشنگ بود نه ؟ من روی این داستان خیلی فکر کردم شاید لازم باشه بعضی وقت ها ما هم این طناب  دور کمرمونو ببریم ...

راستی تا یادم نرفته بگم استاد عزیزمون سرکار خانوم راضیه تجار درحال حاضر در جوار ملکوتی بارگاه حضرت اباعبدالله الحسین(ع)  هستن،

از طرف خودم و تمامی بچه های سه شنبه سفر خوب و خوشی رو برای ایشان آرزومندم و خواهان قبولی طاعات و عبادات ایشان هستم.

امیدواریم هرچه زودتر ایشان را ملاقات کنیم و همگی بار دیگر سر کلاس سه شنبه های ایشان حاضر شویم.

                                                                                                              روحشان شاد

به نام یگانه خالقی که به قلم سوگند یاد کرد

کودکی باغ رؤیاهاست. گاه شاخه­ها بر لب شکوفه می­سرایند و گاه برف بر همان شاخه­ها می­بارد و تو ناچاری از پس شیشه نگاه کنی، بی آنکه بدانی نوبت شکوفائی یا ریزش بعدی کی خواهد بود؟

بر همین باغ پرنده­ای فرود می­آید که از هر پرش صدای سازی می­شنوی. پرنده­ای با رنگهایی غریب، خیره و مسحور برگردش می­گردی و این طواف، اگر شانس دریافت حضور او را داشته باشی بی­اختیار و پیوسته خواه�